Dromen van Midden- en Zuid-Amerika

Wist U dat we in Ecuador....

Onderstaande route hebben afgelegd?

2 uur in een taxi,
2 uur op een fiets,
5 ¼ uur in een collectivo,
5 ¾ uur in een vliegtuig,
6 uur in/op een trein,
39 uur op een boot (alleen de vaartijd) en
40 ½ uur in de bus hebben doorgebracht?

5915 kilometer hebben afgelegd?

1761 foto’s en 147 minuten video-opnames hebben gemaakt?

We nemen het er even van en wensen iedereen een gezellig uiteinde en een goed begin voor 2008!
Tot volgend jaar!

De kerstdagen hebben we doorgebracht in Cuenca. We wilden hier namelijk de kerstprocessies bijwonen. Aan deze processie, gehouden op 24 december, doen jaarlijks ruim 20.000 mensen mee en er staan misschien wel 10 x zoveel toeschouwers, vanuit heel Ecuador, langs de route. De processie met vele verklede kinderen en praalwagens was erg feestelijk.

1e Kerstdag hebben we een bezoek gebracht het Nationaal Park el Cajas. Dit park, zo’n 30 kilometer buiten de stad, is een heerlijke plek om te wandelen. Er zijn verschillende routes in en door het park en langs de vele meren. Het park heeft een ligging tussen de 3100 en de 4200 meter. Voor ons was dit de eerste oefening met het wandelen op hoogte. Het moet wel want de Inca-trail komt nu snel dichterbij!
Bij terugkomst in Cuenca viel ons op dat bijna overal de rolluiken dicht waren. Ons kerstdiner hebben we, na lang zoeken, genuttigd in een bedenkelijk kroegje. Dit was de enige gelegenheid waar we nog wat te eten konden krijgen, over de kwaliteit zwijgen we maar even!

2e Kerstdag, Op deze dag zijn we begonnen aan de reismarathon naar Huaraz, Peru. Vooraf wisten we dat het minimaal 26 uur buszitten zou betekenen. Vanaf Cuenca zijn we met de bus naar Loja gegaan. De eerste 5 uur zit er dan al op. Helaas voor ons was de bus naar Piura 10 minuten geleden vertrokken. De enige optie was om 11 uur lang geduld te hebben tot de volgende bus zou vertrekken. Om 23.00 uur gaat de bus eindelijk op weg naar de grens met Peru en dan door naar Piura. Aangekomen in Piura, om 07.30 uur, hoeven we slechts 2 uur te wachten op de volgende bus naar Trujillo. Hier komen we om 16.00 uur aan en we kopen direct een kaartje voor de laatste etappe naar Huaraz. Deze bus vertrekt om 21.00 uur. Tijdens het laatste stuk hebben we eindelijk een echt luxe bus met beenruimte. Al met al komen we ’s ochtends om 06.00 uur, gesloopt door de reis, aan in Huaraz. We zijn dan in totaal 47 uur onderweg geweest!

Na een korte busrit van 5 uur zijn we aangekomen in Riobamba. Vanuit deze plaats vertrekt 3 keer per week een trein voor een rit over de “Nariz del Diablo” oftewel de “Neus van de duivel”. Een leuke bijkomstigheid is dat men toestaat om op het dak te reizen. Je kan hier, weliswaar wat fris, genieten van de prachtige uitzichten en de bergdorpjes die je passeert.. De treinrit tot aan Alausi duurt 5 uur waarna aan de afdaling van de duivelsneus begonnen wordt. Dit is een zeer steile bergwand die al zigzaggend wordt afgelegd. Na iedere zig wordt de wissel omgezet voordat er aan de zag begonnen wordt. Je gaat dus zowel voor- als achteruit de berg af. Toen deze spoorweg werd aangelegd, rond 1900, was dit de grootste uitdaging in de spoorweggeschiedenis. Momenteel is de rit voornamelijk een toeristenattractie.

Op de valreep nog even een prettig kerstfeest voor alle lezers, familie, vrienden, bekenden, collega’s, medereizigers en iedereen die we vergeten zijn.

Na de rust van de Galapagos zijn we weer beland in de hectische hoofdstad, Quito. Het standaard uitje hier is uiteraard het monument van het midden van de aarde, “Mitad del Mundo”. Altijd leuk om op een getrokken evenaarlijn te staan en zo van het noordelijk naar het zuidelijk halfrond te kunnen springen. Helaas is er een klein rekenfoutje gemaakt waardoor de lijn en het monument een paar honderd meter naast de evenaar liggen. Een stukje verderop is hier handig gebruik van gemaakt en heeft men een openluchtmuseum geopend waar het “onofficiële” middelpunt van de aarde is. Dit punt is met GPS bepaald. In het museum worden allerlei proefjes uitgevoerd om het effect van de evenaar te laten zien. Zo kan een ei balanceren op een spijker en wordt bewezen dat de draaikolk in een bak met water op het noordelijk halfrond tegengesteld draait aan diezelfde draaikolk op het zuidelijk halfrond. Truc of niet, wij weten het niet!

Ons andere uitstapje buiten de stad was een bezoek aan Nationaal Park Cotopaxi. Dit park is genoemd naar de nog actieve vulkaan met een hoogte van 5897 meter. Een afdaling van 40 kilometer per mountainbike stond op het programma. We werden met een jeep tot een hoogte van 4500 meter gebracht. Na eerst een bezoek gebracht te hebben aan de op 4800 meter hoogte gelegen refugio, stonden de mountainbikes voor ons klaar en kon de afdaling beginnen. Het weer dacht hier echter anders over. Mist, sneeuw en hagel gaven aan zowel de klim als de afdaling een heel andere dimensie! Op de gravelweg lag tot onder de 4000 meter sneeuw en ijs. Na ruim 2 uur ploeteren kwamen we bevroren en compleet onder de modder bij de parkingang aan. Weer een aparte ervaring rijker!

Zo’n 1000 kilometer uit de kust van Ecuador ligt een groep vulkanische eilanden. Er zijn 13 grotere eilanden, 6 kleine en rond de 40 nog kleinere, die niet eens allemaal een naam hebben. We hebben, tijdens een 8-daagse cruise aan boord van de Yolita, 9 eilanden bezocht. Een aantal eilanden kan niet bezocht worden omdat dit beschermd gebied is.
En ja, wat hier nu van te schrijven. We zijn namelijk nog aan het bijkomen van wat we allemaal gezien hebben. Het is een aparte ervaring om door deze dierenwereld te reizen. De dieren zijn helemaal niet bang voor mensen (omdat ze geen natuurlijke vijanden hebben) en soms moet je zelfs over zeeleeuwen heenstappen of aan de kant gaan. Een aantal diersoorten komt zelfs alleen nog maar op deze eilanden voor.
Een opsomming van de dieren die we op de eilanden gezien hebben: diverse soorten zeeleeuwen, flamingo’s, Darwin-vinkjes, fregatvogels, land- en zeeleguanen, hagedissen, blauwvoet Jan-van-Genten, gemaskerde Jan-van-Genten, slangen, zee- en land schildpadden, haviken, meeuwen, duifjes, albatrossen, pelikanen, uilen, pinguïns en krabben.

Ook tijdens het snorkelen blijft de (onderwater)dierenwereld je verbazen. Dagelijks was er tijd om te snorkelen en zo gebeurde het dat er ineens een aantal witpuntrifhaaien onder ons door zwommen en kwamen er zeeleeuwen met je spelen onderwater. Ook hebben we veel zeeschildpadden, mooi gekleurde vissen en roggen gezien.

De vulkanen op de eilanden zijn nog steeds actief. De laatste uitbarstingen waren in 1991 en 1995. Eén van de bezochte eilanden was slechts 800 jaar oud en had vrijwel nog geen begroeiing. De grotere eilanden zijn redelijk groen maar de kleinere eilanden moeten het doen met lage, dorre begroeiing, wat cactussen en vetplanten. Op het eiland Santa Cruz ligt de hoofdstad, Puerto Ayora. Hier is het Charles Darwin Research Centre gevestigd. Het onderzoekscentrum van de Galapagos eilanden.

Het leven aan boord van een jacht met 16 passagiers en 5 bemanningsleden vergt enige aanpassing. Ineens zijn er weer regels en moet er op gezette tijden gegeten gaan worden. De hutten zijn klein en de ruimte is natuurlijk beperkt maar de groep medereizigers was erg gezellig en we hebben een hele leuke tijd gehad.
Het blijft lastig om dit fantastische gebied onder woorden te brengen. Het feit dat we ruim 1000 foto’s en 2 uur video-opname hebben gemaakt, zegt misschien iets meer!