Dromen van Midden- en Zuid-Amerika

Wist U dat we in Peru....

Onderstaande route hebben afgelegd?

¼ uur in een tuk-tuk,
1 uur in een vliegtuig,
4 ½ uur in een trein,
5 ½ uur op een boot,
10 ¾ uur in een taxi en,
60 ¾ uur in de bus hebben doorgebracht?

4105 kilometer hebben afgelegd?

1067 foto’s en 72 minuten video-opnames hebben gemaakt?

Op de weg van Arequipa naar Puno kregen we even het idee dat we op wintersportvakantie waren. In een sneeuwbui kwam onze bus vast te zitten. Gelukkig niet voor lang, maar dit hadden we deze reis nog niet eerder meegemaakt. In Puno aangekomen hebben we direct een tour voor de volgende dag geboekt naar de drijvende eilanden en het eiland Taquille. Puno ligt aan de Peruaanse kant van het Titicaca-meer. Dit meer ligt op 3815 meter hoogte en is hiermee het grootste meer van Zuid-Amerika en het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Door de hoge ligging en de meestal wolkenloze hemel, heeft het meer een prachtig blauwe kleur.
In het meer liggen diverse eilanden. De beroemdste zijn de ongeveer 40 drijvende rieteilanden met de naam Uros. De bewoners van deze eilanden zijn erg creatief met riet. Niet alleen hun eilanden maar ook hun huizen en boten zijn van riet. Na een tweetal eilanden bezocht te hebben zijn we doorgevaren naar het eiland Taquille. Op dit eiland zijn geen vervoersmiddelen aanwezig. Het lijkt alsof je een stap terug in de tijd doet. Mannen en vrouwen lopen allemaal rond in klederdracht en ze wonen in lemen huisjes. De lunch, bij een lokale familie, gaf ons een kijkje in hun leven.

Na nog een dagje bijkomen in Cusco, zijn we met de nachtbus doorgegaan naar Arequipa, waar we ’s ochtends vroeg aankomen. We vinden al snel een hostal en een paar uur later gaan we op zoek naar de attractie van Arequipa: het klooster Santa Catalina. Dit klooster werd in 1580 gesticht door een rijke weduwe en dit is een echte stad binnen de stad, met straten, pleintjes en overdekte wandelgangen. Het geheel is ommuurd door een “stadswal”, waardoor het de allure van een fort krijgt. Vandaag de dag leven er nog een handjevol zusters in een klein afgesloten gedeelte. We hebben hier ruim 3 uur rondgedwaald en het zeer naar onze zin gehad!

Ruim 200 kilometer ten noorden van Arequipa ligt de Colca Canyon. De op één na diepste canyon ter wereld. Op zijn diepste punt meet hij 3191 meter. We bezoeken hier enkele dorpjes en maken wat wandelingen in de canyon. De volgende morgen komt de eigenlijke reden van het bezoek aan deze canyon. Vanuit Chivay, waar we overnacht hebben, gaan we ’s ochtends vroeg onderweg naar Cruz del Condor. De uitgelezen plaats om condors te kunnen zien. Deze heilige vogels van de Andes kunnen een spanwijdte van ruim 3 meter bereiken. Het was dan ook een fantastisch gezicht om een paar van deze vogels van zo dichtbij te mogen zien.
Na een lange dag in de bus krijgen we de gelegenheid onze vermoeide lichamen een uurtje rust te gunnen in een ontspannende natuurlijke warmwaterbron. Buitentemparatuur 8 en het water 38 graden, heerlijk!

Deze 4-daagse wandeling, met een lengte van 45 kilometer, moet ons uiteindelijk de 4e dag doen aankomen in de verloren Incastad: Machu Picchu.

Dag 1: ’s Ochtends om 05.20 uur worden we opgehaald in ons hostel. Na een rondje door de stad om nog 14 andere wandelaars op te halen zijn we compleet om te vertrekken naar het dorpje Chilca, Piscakucho. Dit is km 82. Het begin van onze trail. Na de registratieformaliteiten begint het al meteen met een klim naar de eerste Inca-site, Llactapata. Een paar uur klimmen later komen we aan op onze lunchplek waar het eten al bijna klaar staat. Na de lunch nog wat doorklimmen tot onze kampeerplek op 3000 meter. Hier staan de tenten voor vannacht al klaar. Totaal vandaag 12 kilometer, voornamelijk Incavlak (mag je zelf een invulling aan geven!).

Dag 2: Om 05.40 uur worden we gewekt met een kopje thee in de tent. Het ontbijt is om 06.00 uur en vandaag staat de Death Woman’s Pass op het programma. Volgens velen zou dit de zwaarste dag moeten gaan worden. Het is namelijk 5 uur klimmen van 3000 naar 4215 meter. 2 uur voor we de top bereiken krijgen we nog wat coca-thee en broodjes. De lunch is pas bij aankomst in het kamp. Wij komen om 14.00 uur in het kamp aan en zijn hiermee zeker niet de laatste! Het was zwaar om na bijna 5 uur klimmen ook nog eens 2 uur af te moeten dalen via Inca-trappen. Na een heerlijke lunch mochten we uitrusten. Om 17.00 uur konden we genieten van popcorn, koekjes en drankjes bijna direct gevolgd door het drie-gangendiner. Erg knap wat die koks presteren met hun primitieve middelen! Totaal vandaag 12 kilometer.

Dag 3: Om 05.20 uur worden we weer gewekt met een kopje thee in de tent. Dit zou de dag van de mooie uitzichten moeten gaan worden. Helaas dacht het weer hier anders over! Na twee dagen met slechts geringe regenval lijkt het vandaag helemaal mis te zijn. Het begint met 2 uur klimmen in de regen en een bezoek aan een Inca ruïne. Hierna 1 uur doorklimmen naar de eerste pas op 4000 meter. Dan is het afdalen. Allemaal trappen, schots en scheef. Helaas is het zicht beroerd en wisselen mist en regen elkaar af. In het dal aangekomen hebben we een vroege lunch. Na de lunch is het weer klimmen, gelukkig niet meer zo steil! Het kost ons bijna een uur tot aan de volgende Inca ruïne, net over de volgende pas. Hierna is het alleen nog maar afdalen over de ondertussen bekende trappen en steile paden. Even voor 16.00 uur zijn we in het kamp en dik tevreden dat we deze dag, de “Gringo-killer” genoemd, ook weer overleeft hebben. Totaal vandaag 15 kilometer.

Dag 4: Om 03.45 uur worden we gewekt. Helaas geen tijd voor thee in de tent. Snel eten want de porters en koks inclusief tenten en eetgerei moeten de vroege trein in Agua Calientes halen. Dus alles moet na het ontbijt op een drafje naar beneden gebracht worden. Voor ons is het na het ontbijt nog 1 uur lopen naar de Sungate. En tja, daar sta je dan….. ineens na 3 dagen wandelen en afzien, oog in oog met het langzaam uit de mist zichtbaar wordende Machu Picchu. De zon doet de mist langzaam verdwijnen en zo wordt de omvang van het complex en z’n adembenemende ligging steeds duidelijker. In ruim een uur wandelen we naar het complex toe waar we nog een uitgebreide rondleiding krijgen. Als we richting de bus naar Agua Calientes gaan verdwijnt ook de zon en gaat het weer regenen. We hebben dus een prachtige finale gehad! Nadat we geluncht hebben in Agua Calientes stappen we op de trein die ons in 4 ½ uur naar Cusco brengt. Totaal vandaag 6 kilometer.

Ons startpunt voor de Inca-trail. Om aan te tonen dat je gewent bent aan de hoogte, moet je 2 dagen voor het begin van de trail verschijnen bij het bureau waar je geboekt hebt. Deze dagen geven ons mooi de gelegenheid om de stad te verkennen. De stad Cusco, eens het hart van het machtige Incarijk staat bekend om zijn unieke combinatie van koloniale pracht gebouwd op de stevige Incafundering. Omdat deze stad leeft van toerisme, zijn er veel cafés, restaurants, hostels, reisbureau’s, souvenirshops en toeristen en hangt er een gezellige sfeer. We hebben hier op een ontspannen manier, met lekker eten, naar de trek toegeleefd!